مردان خدا پردهٔ پندار دریدند

مردان خدا پرده پندار دریدند
یعنی همه جا غیر خدا هیچ ندیدند
هر دست که دادند از آن دست گرفتند
هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند
یک طایفه را بهر مکافات سرشتند
...یک سلسله را بهر ملاقات گزیدند
یک فرقه بعشرت در کاشانه گشادند
یک زمره بحسرت سرانگشت گزیدند
جمعی بدر پیر خرابات خرابند
قومی به بر شیخ مناجات مریدند
یک جمع نکوشیده رسیدند بمقصد
یک قوم دویدند و بمقصد نریسیدند
فریاد که در رهگذر آدم خاکی
بس دانه فشاندند و بسی دام تنیدند
همت طلب از باطن پیران سحرخیز
زیرا که یکی را زدو عالم طلبیدند

چرا فکر نمی کنیم؟!

چرا فکر نمی کنیم؟!

رازگو بلوچ

فکر نمی کنیم؛ دیگران برای ما فکر می کنند. فکری که خود می خواهند. فکر نمی کنیم، شایستگی های مان در حد "عادت" تنزل می کند. فکر نمی کنیم، فکر های آماده این و آن در ذهن مان چنان لانه می کنند و صاحب خانه می شود که اصل و اصالت وجودی و نیازهای واقعی خود را را یاد برده و مسخ و مست اندیشه دیگران می شویم. نیاز دیگران را نیاز خود پنداشته، صلاح دیگران را صلاح خود دانسته و امید دیگران را امید خود پنداشته و راهکار های دیگران را راه نجات خود می دانیم.