گرده های مرگ بر پیکر نیمه جان موسیقی بلوچستان پاشیده شد

روزدرآ: می گویند که «هنرمند هر کجا رود قدر بیند و بر صدر نشیند» اما این روزها هنرمندان نه تنها قدر نمی بینند بلکه در قعر ناملایمتی ها می نشینند چرا که هنرمندان در بدترین شرایط معیشتی جان خود را از دست می دهند و سرمایه های این خطه از کشور به باد فنا می روند.

از قدم الایام گفته اند سالی که نکوست از بهارش پیداست اما بهار امسال بهاری بود که با درگذشت استاد ماشالله بامری و بعد از آن استاد غلامرسول دینارزهی به خزان موسیقی بلوچستان مبدل گشت و این سال آنطور که از بهارش پیدا بود نوید یک سال بد را برای هنرمندان این خطه می داد .

خزان موسیقی بلوچستان

سالِ نود سالی غم‌انگیز برای موسیقی بلوچستان به شمار می‌رود. با کوچ راویان بزرگ موسیقی حماسی بلوچ، استادان کمالان هوت و غلام‌قادر رحمانی این‌ بار قرعه به نام بزرگان موسیقی مردمی بلوچ افتاد و استاد ماشاءالله بامری و استاد غلامرسول دینارزهی در فاصله اندکی از همدیگر، موسیقی بلوچ را بی‌پناه‌تر از قبل نمودند. حال با یتیم شدن موسیقی آوازی، نوبت به بی‌سرپناه شدن سازهای این موسیقی کهن رسیده است. ساز دونلی که امید می‌رفت بعد از کهن‌مردِ موسیقی بلوچ، استاد اسپندار وارثی درخور داشته باشد، این آخرین امید خویش را با درگذشت موسی بلوچ از دست داد. با درگذشت این نوازنده‌ی جوان دونلی، آینده‌ی این ساز منحصربه فرد موسیقی بلوچستان در هاله‌ای از ابهام فرو رفته است. امید است که دست اندرکاران موسیقی نواحی ایران فکری جدی‌تر جهت حراست از نغمه‌ها، آواها و آلات موسیقی نواحی ایران بنمایند.