غــــــــــــــــــــــــــزل

غــــــــــــــــــــــــــزل
محمد اسحاق عطاشات
کـجـے ماهــکان ، کـجـا کلـکشان ، نه دل انت ادا ، نه بدن تئی
کـدی عهدے ات کـدی عمرے ات نـون من اوں هما نه بدن تئی
مــنــی ڈیه ءِ غم چو غم ءِ هتم ادا ، درفش درفش انت چلگ ءِ
اے تــهــاری ءَ نه شــهـــازته ، مــن کــجــا کــجــا ، نه بدن تئی
دگـــه وهــدے ات ، دگــه پاسے ات ، که وفا ءِ آپ په تاسے ات
نــون بـهـا که حون په ارسے انت نه رســیــت وفــا نه بدن تئی
چـشـیـں قهر گـرنـچـیـں زمــانــگ ءَ تو نه بوج ، مُهرگیں دانگ ءَ
ادا تــرا دل انــت نـــه جــگــر مــنــی ، ادا کــهــربــا نه بدن تئی
ادا دست و آس دوئیں جس انت ادا بام چے؟ادا شپ چے انت
که نه مـنـتـه کـسے په محرمی نه تئی « عطا » ، نه بدن تئی

هر کس دل به دریا زد رهایی یافت

هر کس دل به دریا زد رهایی یافت

به پیش روی من، تا چشم یاری می‌کند، دریاست!

چراغ ساحل آسودگی‌ها در افق پیداست !

درین ساحل که من افتاده‌ام خاموش

غمم دریا، دلم تنهاست

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق‌هاست !

خروش موج، با من می‌کند نجوا،

که: هر کس دل به دریا زد رهایی یافت !

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت...

مرا آن دل که بر دریا زنم، نیست !

ز پا این بند خونین بر کنم نیست،

امید آنکه جان خسته ام را،

به آن نادیده ساحل افکنم نیست !

فریدون مشیری