X
تبلیغات
رایتل

پهره..وبلاگ فرهنگی هنری وادبی بلوچستان

تاثیر ورزش بر ریه ها

تاثیر ورزش بر ریه ها

میزان هوایی که برای تنفس نیاز دارید به نحوه فعالیت شما بستگی دارد. هنگامی که نشسته اید حدود 15 بار در دقیقه نفس می کشید. بدین ترتیب 12 لیتر هوا را به ریه هایتان وارد می سازید. در این حالت

ازاین حجم یک پنجم لیتر اکسیژن توسط ریه ها گرفته می شود. هنگام ورزش ضربان قلب و تعداد تنفس افزایش می یابد . یک ورزشکار حرفه ایی وقتی که با تمام نیرو ورزش می کند، در هر دقیقه 40 تا 60 بار نفس می کشد و با این عمل 100 تا 150 لیتر از هوا را به ریه هایش وارد می کند و از این مقدار هوا حدودا 5 لیتر اکسیژن در هر دقیقه برداشت می کند. حتی افراد غیر حرفه ای نیز هنگام ورزش به بیش از دو برابر هوایی که در حالت عادی درون ریه ها می گردد نیاز دارند . بدین ترتیب ریه ها باید در هر زمان قادر به پاسخگویی به نیاز فزاینده بدن برای اکسیژن باشند.

هنگام ورزش چه اتفاقی می افتد؟

هنگامی که شروع به حرکت می کنید ماهیچه های بدن شما پیام هایی را مبنی بر نیاز به اکسیژن

بیشتر به مرکز تنفس مغز می فرستند . در مقابل ، مغز شما نیز علائمی را به ماهیچه هایی که عمل تنفس را کنترل می کنند یعنی (پرده دیافراگم و عضلات بین دنده ای ) می فرستد، بدین ترتیب قفسه سینه گشادتر شده و هوای بیشتری را به ریه ها وارد می سازد. در نتیجه اکسیژن بیشتری از ریه ها جذب و به ماهیچه هایی که مشغول تمرین هستند،‌ بویژه دست ها و پاها فرستاده می شوند.

چرا ماهیچه ها نیاز به اکسیژن بیشتری دارند؟

برای فعالیت بیشتر ،‌ماهیچه ها باید انرژی بیشتری تولید کنند. این عمل توسط مصرف گلوکز(‌حاصل از هضم غذا) صورت می پذیرد. برای انجام این عمل به اکسیژن نیاز است . اگر میزان اکسیژن بسیار پایین باشد ماهیچه ها سعی می کنند، انرژی را از راه دیگری بدست آورند. اما این حالت باعث ترشح ماده شیمیائی به نام اسید لاکتیک می شود که موجب درد عضلانی می شود. بسیاری از ورزشکاران با این وضیعت آشنا هستند. ورزشکاران به ترتیبی آموزش می بینند که شش ها و عضلاتشان موثرتر عمل کند و اسیدلاکتیک کمتر ترشح گردد.این بدان معنی است که ماهیچه های آنها قادر به انجام فعالیتهای سخت تری هستند. البته هر فردی با ورزش می تواند شش ها و ماهیچه هایش را تقویت بخشد.

اگر ریه ها درست کار نکنند چه اتفاقی می افتد؟

افرادی که از مشکلات ریوی طولانی مدت مانند برونشیت مزمن و آمفیزم رنج می برند، متوجه می شوند که برای انجام فعالیتهای کوچک مثل پیاده روی ،‌نمی توانند اکسیژن کافی برای ماهیچه هایشان را فراهم سازند. شش ها ممکن است آن قدر سخت کار کنند که شخص احساس نفس تنگی نماید،‌اما با این همه ،‌جذب اکسیژن همچنین اندک باشد.

تمرینات بدنی

از طریق ورزش می توانید اکسیژن بیشتری را به ماهیچه ها برسانید و تشکیل اسید لاکتیک را کاهش دهید. این کاری است که ورزشکاران انجام می دهند. ورزش در حفظ سلامت ریه ها بسیار موثر است . متاسفانه بسیاری از افراد بواسطه مشکلات طولانی مدت ریوی از ورزش کردن بیم دارند. بخشی از آن به این علت است که دوست ندارند دچار تنگی نفس شوند و بخشی دیگر از آن این که تنگی نفس را برای خود مضر می دانند . ولی این امر واقیعت ندارد. با شروع آرام و افزودن تدریجی مقدار ورزش می توانید تنفس خود را بهبود بخشیده و در نتیجه احساس راحتی بیشتری بکنید.

افراد مبتلا به مشکلات شدید ریوی می توانند حتی با مقدار کمی ورزش از مزایای بسیاری آن سود برند. لذا ارزش این را دارد تا جائی که ممکن است تمرینات بدنی انجام داده شود. در صورت ادامه فعالیت ،‌ خودتان از این همه توانایی متعجب خواهید شد. این کار را با حرکات ساده دست و پا در حالی که نشسته اید شروع کنید سپس خود را برای راه رفتن از اتاقی به اتاقی دیگر و بعد ها بیرون از خانه آماده سازید.

کنترل تنفس

کنترل حرکات تنفسی عمدتا با بکار گرفتن قسمت تحتانی قفسه سینه انجام می گیرد. در این حالت قسمت فوقانی سینه و شانه ها ثابت می ماند و باعث می شود که تنفس بیشتر توسط دیافراگم صورت

گیرد.تمرین با تمرکز آگاهانه روی عمل تنفس انجام می پذیرد . هنگام دم باید شکم را بیرون داد و هنگام بازدم تو برد. این حرکات را می توان با گذاشتن دست روی شکم حین تنفس تمرین کرد.
کنترل تنفس به شما کمک می کند که تعداد دفعات تنفسی را کم کرده و از احساس نگرانی هنگام تنگی تنفس بکاهید.درباره مراجعه به فیزیوتراپیست جهت کمک به آموزش در مورد کنترل تنفسی ورزش های تنفسی ،‌ با پزشک معالج خود یا متخصص ریه مشورت کنید.

http://www.professorsoltanzadeh.com